Als ik terugkijk, zie ik geen rechte lijn, ik zie een pad met bochten. Met keuzes waarvan ik soms dacht: is dit het wel? Met momenten dat ik vol overtuiging “ja” zei… terwijl ik diep van binnen al voelde dat het misschien “nee” had moeten zijn.

Ik kom niet van een plek waar alles vanzelf ging, ik kom van proberen, fouten maken, opstaan doorgaan en bouwen. Niet alleen aan projecten maar vooral aan mezelf.


Waar het begon
Van jongs af aan had ik iets met bouwen. Niet eens omdat iemand dat zei het voelde gewoon logisch. Dingen maken, verbeteren, oplossen. Willen snappen hoe iets werkt, waarom iets wel of niet klopt daar begon het eigenlijk.
Achteraf zie ik dat daar al iets zat wat mij nog steeds drijft: de behoefte dat dingen kloppen. Dat het stevig staat, dat het goed is niet “goed genoeg ”maar goed.

De stap naar ondernemen
In 2008 maakte ik een keuze. Niet omdat alles zeker was maar juist omdat het dat niet was. Ik begon Perfect Bouwexperts vanuit een overtuiging: dat het anders kon en misschien wel moest. Meer aandacht, kwaliteit en samenwerken.
Maar ondernemen… dat klinkt vaak mooier dan het voelt. de eerste jaren waren intens, druk, verantwoordelijkheid, twijfel. En eerlijk? Ik heb fouten gemaakt, maar precies daar groeide ik.

Wat ik onderweg heb geleerd
Als je lang genoeg bezig bent, verandert er iets je begint dingen anders te zien. Voor mij waren dat een paar belangrijke inzichten:
Kwaliteit begint bij aandacht. Niet op papier, maar in hoe je iedere dag werkt.
Je bouwt nooit alleen. Alles wat er staat, staat er dankzij mensen.
En misschien wel de belangrijkste: Niet alles waar je “ja” tegen kunt zeggen, moet je ook doen. Dat besef kwam niet in één keer dat kwam na te vaak te lang doorgaan.

De moeilijkste stap: loslaten
Eén van de grootste lessen in mijn leven is geweest: loslaten en dat klinkt simpel… maar dat is het niet. Loslaten van projecten, van verwachtingen van overtuigingen die ooit klopten, maar dat nu niet meer deden. Ik heb geleerd dat loslaten geen verlies is.
Het is ruimte maken ruimte voor iets dat beter past bij wie je geworden bent en dat proces is nooit klaar.

Van bouwer naar verbinder
Waar ik eerst dacht dat bouwen mijn werk was, zie ik nu dat het maar een deel is mijn echte kracht zit in verbinden, mensen bij elkaar brengen, rust brengen in processen, samenwerking laten werken waar het eerst frictie was. Ik bouw nog steeds, maar niet alleen met stenen, ik bouw aan vertrouwen, aan relaties en mensen.
En dat geeft mij misschien nog wel meer voldoening dan het eindresultaat zelf.

Hoe ik nu kijk
Vandaag de dag kijk ik anders, rustiger, ik weet dat ik het niet allemaal perfect hoef te doen.
Maar wél eerlijk, ik weet dat groei niet zit in meer doen, maar in beter kiezen, ik weet dat aandacht het verschil maakt in werk, relaties en het leven.
En misschien wel het belangrijkste: ik weet dat het oké is om onderweg te blijven.

Wat ik belangrijk vind
Als je mij vraagt waar ik voor sta, dan is het dit: Doen wat je zegt, kwaliteit leveren, ook als niemand kijkt. Samenwerken in plaats van concurreren. Delen in plaats van vasthouden en altijd oog hebben voor de mens achter het werk
Dat zijn geen mooie woorden voor mij, dat is hoe ik probeer te leven en te werken.

Waar ik naartoe wil
Ik hoef geen groot verhaal neer te zetten ik wil gewoon blijven bouwen, aan projecten die kloppen, aan samenwerkingen die werken, aan mensen die verder komen.
En als ik iets mag nalaten, dan is het dit:
Dat je kunt ondernemen én mens kunt blijven.
Dat kwaliteit en aandacht samen gaan.
En dat je niet alleen hoeft te bouwen.

Tot slot
Ik ben niet “klaar” ik ben onderweg, en misschien is dat wel precies de bedoeling.